اندوه آرام

وقت هایی می شودکه واژه هاهمان پاره های احساسیکه بیش از همهبه آنها تعلّق دارممثل غریبه هااز کنارم عبور می کنندشعرهایم مرا جا می گذارند و بی صدابه راهِ تنهای خود می روندوقتی نباشیمهتابی که از میان شاخه های درختدیده می شودفقط نوری ستکه ازمیان شاخه های درختدیده می شودبی آنکه جامه ای بپوشدگریبان معطّر کندو لب به نجوا بگشایدچقدر رؤیاها بی رحم اند! پرویز صادقی + نوشته شده در دوشنبه هفتم تیر ۱۳۹۵...

ادامه مطلب